Liturgie Slotviering 24-06-2018

Liturgie van de Viering van

de Protestantse Gemeentes van

Hoogkarspel-Lutjebroek, Westwoud en Binnenwijzend

op 24 juni 2018

 

 

De laatste dingen……

 

 

 

 

Voorganger: Ds. Marina Slot

Ouderling: Tineke Hupkens

Diaken: Marianne Soorsma

The Voice Company o.l.v. Robert Bakker

Orgel: Renee Campfens

 

The Voice Company:    Kyrie’ uit Missa Gloria van Puccini

 

Welkom door ouderling

Samenzang openingslied 280: 1, 2, 3  (zo mogelijk staande)

Opening (zo mogelijk staande)

Wij zijn hier bij elkaar met vreugde en weemoed in ons hart, we vieren de gemeenschap en delen herinneringen aan een mooie en een goede tijd samen.

We volgen zoals altijd hier de goede boodschap van Jezus van Nazareth, we leven in de liefde van God, onze Vader en Moeder en we worden geïnspireerd en getroost door de Geest alle dagen van ons leven.

Samenzang lied 280: 4 en 5

Kindertijd over het afscheid van de ekster

The Voice Company:        ‘Aquarius’ uit de musical Hair

Inleiding op de viering

Het is zover, dát heb ik vaak gezegd als ik hier stond, meestal ging het over iets belangrijks voor één van onze gemeenteleden of dorpelingen.

Maar nu gaat het over mij en jullie, ik neem afscheid van jullie als jullie dominee. Ik ben de wereld nog niet uit, maar ik houd wel op met werken.

Ik heb al die 5 jaren hier van mijn  predikantschap genoten, het was mij een vreugde om hier te komen zoals we net gezongen hebben.

Ik heb mij erover verbaasd hoe we met elkaar weer opgebouwd hebben wat bijna verloren was gegaan. Maar kijk eens: nu zijn er weer veel mensen die actief zijn voor onze kerken én voor de samenleving, de koffiegroep, de tuingroep, de redactie van ons Klankbord, de rapen en nietengroep vh Klankbord, de bezoekgroepen, de Herberggroep, de Vrouw en Geloofgroep, de Open Deurgroep, de mensen die naar het Gesprek voor de Zondag kwamen, de oecumenische werkgroepen in Westwoud en Hoogkarspel, de diaconieën en haar werkgroepleden ,de kerkenraden, de organisten en andere muzikanten, zoals het gelegenheidskoor, en last but not least  de kosters van Westwoud en Hoogkarspel.

Ik wil jullie bedanken voor al dat mooie samen- werken en samenzijn de afgelopen jaren, want zonder jullie had ik hier niet zo blij gestaan. Jullie hebben me gedragen en geholpen om samen kerk te zijn net zoals alle aanwezigen hier. Jullie waren hier aanwezig en vierden mee, genoten mee van alles wat we hier met elkaar gecreëerd hebben.

En de mensen om mij heen, familie, vriendinnen en vrienden, dank je wel voor de blijdschap en de belangstelling en dat je er nu weer bij bent, nu ik afscheid neem van mijn lange en volle werkzame leven en van mijn tijd als predikant.

En Marleen niet te vergeten, lieverd, wat heb je vaak alleen gezeten in de eerste jaren van ons huwelijk en samenwonen. Het was niet de bedoeling, maar ik had geen idee hoe het uit zou pakken toen ik voor het eerst echt dominee werd. Maar je hebt me gesteund en gestimuleerd en je had er ook wel eens terecht tabak van, dat ik weer weg moest, als we net lekker samen thuis waren.

We gaan het meemaken, wij samen thuis, sterke naturen in grote liefde.

Ik ben bang dat ik wel eens weggestuurd zal worden, want ik ben een ontzettende bemoeial. Maar het is heerlijk dat we samen zijn.

Zo, dat heb ik maar even gedaan, bedanken, want straks ben ik waarschijnlijk te vol van alle indrukken om nog iets uit te kunnen brengen. Laten we samen gaan genieten van deze viering van woord en delen. Laat de woorden en de klanken bij je binnen komen en kom bij je zelf.

Lied 839: 1, 2, 3 en 4

Viering van het woord

1e Lezing     Mattheus 25: 34 – 40

‘Kom, de nieuwe wereld is voor jullie. Want mijn Vader heeft het echte geluk voor jullie bestemd. Dat was al de bedoeling vanaf de schepping.

Want toen ik honger had, gaven jullie mij te eten. Toen ik dorst had, gaven jullie mij te drinken. Toen ik een ​vreemdeling​ was, namen jullie mij in huis.Toen ik naakt was, gaven jullie mij ​kleren. Toen ik ​ziek​ was, zochten jullie mij op. Toen ik gevangen was, kwamen jullie naar mij toe.’

Dan zullen die goede mensen zeggen: ‘Maar ​Heer, wanneer is dat gebeurd? Wanneer had u honger en gaven we u te eten? Wanneer had u dorst en gaven we u te drinken? Wanneer was u een ​vreemdeling​ en namen wij u in huis? Wanneer was u naakt en gaven we u ​kleren? Wanneer was u ​ziek​ of gevangen, en kwamen wij naar u toe?’

Dan zal de ​Mensenzoon​ tegen hen zeggen: ‘Luister goed naar mijn woorden: Elke keer dat jullie iets goeds deden voor één van de mensen die hier naast mij staan, deed je iets goeds voor mij.’

Angelique zingt ‘Plaisir d’Amour’

 

2e Lezing            gedicht van Toon Hermans

 

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent. 

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

 

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen…

Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
“ik hou van jou”

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets

wat barst van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
“alles heeft geen zin”
dan blijven zij roepen:
“neen, de wereld gaat niet onder”
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

 en vallen
en vallen
en vallen

en opstaan

Bij dát soort mensen wil ik horen 
die op het tuinfeest in de regen blijven dansen 
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan 
de muziek gaat door 
de muziek gaat door 
en door

 

Korte Overweging

Toen ik 45 jaar geleden theologie ging studeren in Kampen, ging ik de weekends regelmatig naar huis.Wanneer mijn moeder mij wegbracht naar de trein op zondagavond sprak zij altijd de gevleugelde woorden: “Hebben we nog iets af te spreken?”

En natuurlijk maakt ik als postpuber geintjes en zei  ”ik moet zeker netjes leven van je, geen seks enzo…”

Maar wijs als ze was, ging ze niet te veel in op mijn flauwekul en vaak kwamen er dan nog mooie gesprekken vlak voordat ik de trein instapte.

Gesprekken op de drempel, wat heb ik dat vaak meegemaakt, ook in de afgelopen 5 jaar hier in de gemeente. We hadden gebeden en min of meer afgerond en dan kwam er nog een thema dat wat dieper weg lag, maar toch te voorschijn moest komen.

Iets wat voor jezelf of anderen misschien ver verscholen was, maar dat er nu uitkwam, nu de dominee er toch was.

Want dat heeft mij verwonderd en ontroerd, wat ik allemaal van jullie mocht horen en weten. En wat ik bij ziek en zeer ook mocht zien, want als je aan een ziekbed staat, is er openheid en geen enkele gene meer, dan is er behoefte aan troost en steun en vallen alle maskers af.

Afscheid nemen is de kunst van het loslaten ( ooit werkte ik mee aan een boekje met die titel over Franciscus van Assisi) maar het is ook rond maken, dag zeggen, de laatste dingen zeggen die je op je hart hebt.

Ik heb niet voor niks de tekst gekozen uit het Matheus evangelie, eigenlijk mijn lijfspreuk omdat het zo ontzettend duidelijk wordt wat er van jou en mij als mens verwacht wordt.

En het is niet zomaar een tekst, het komt uit Jezus’ rede over de laatste dingen. Kennelijk had hij ook nog wat te zeggen zo op de drempel van zijn aardse leven.

Jezus zegt, je hebt het al gedaan: hongerigen gevoed, dorstigen te drinken gegeven, vreemdelingen gehuisvest, mensen zonder kleren voorzien van het nodige, zieken verzorgd, gevangenen opgezocht.

En hier in de gemeente hebben wij dat ook geprobeerd met vallen en opstaan. Zorg aan elkaar bieden, nood lenigen, er zijn net weer een heleboel potjes Olvarit en pakken Pampers naar de Voedselbank gebracht, projecten steunen in binnen- en buitenland.

Wij kijken naar elkaar om in het dorp, we brengen wat lekkers langs en zoeken elkaar op als het ff niet gaat.

In het klein gaat het lang niet slecht met die grote opdracht die Jezus bij ons neerlegt.

En dat in een tijd waarin politiek in Europa ideeën leven om de hongerigen en dorstigen op te sluiten in kampen ver weg in Noord-Afrika, een tijd waarin de westerse wereld een politiek akkoord voorbereidt waarmee we de vluchtelingen zoveel mogelijk buiten de deur houden.

Wij leven in een rijk land waarin het heel gewoon blijkt te zijn om 14 miljard euro te gunnen aan aandeelhouders van een multinational, terwijl in de ouderenzorg elke cent en daarmee bijna de laatste verzorgers weg geschraapt zijn.

Ik vind het zo verschrikkelijk oneerlijk!

Ik schaam me dood dat ik in zo’n wereld moet leven waar we kunstmatig de verschillen tussen arm en rijk en daarmee tussen de werelddelen in stand houden.

En dan notabene verbaasd zijn dat mensen gaan reizen en trekken om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien, om hun kinderen in veiligheid op te laten groeien en ze naar school te kunnen laten gaan….

Dat elke dag te moeten lezen is voor mij een hel, want ik weet dat hiermee het oordeel aan mensen wordt voltrokken die om hulp vragen. Mensen die vragen om een beetje meer eten en drinken, om kleding en onderwijs, om veiligheid en vrede die er op de plek waar ze vandaan komen niet is of niet meer is.

Ik heb mijn moeder eerder al genoemd, maar dit streven naar eerlijk delen, elkaar helpen heb ik van mijn vader meegekregen. Hij was zijn hele leven bezig om te zorgen dat anderen het beter kregen, mensen die te weinig hadden om van te leven, of die klap na klap te verwerken kregen en waarbij het ff niet meer ging.

Een diaken in hart en nieren. Ook al vond mijn moeder wel eens dat hij te ver ging, dat wij zelf ook wel een huis met een tuin verdiend hadden. Maar dat is er helaas nooit van gekomen. En ook dat laatste herken ik bij mijzelf, het is niet gauw genoeg voor mij. 200 % hebben mensen wel eens gezegd. En dan blijft er voor het thuisfront wel eens te weinig over.

Toen ik Marleen de teksten van vandaag uit Matheus en van Toon Hermans liet lezen, zei ze, het gaat eigenlijk over hetzelfde. Want ook al geloof je niet in God, je kunt wel verlangen naar de lichtheid en de liefde die Toon Hermans beschrijft.

Hij heeft het óók over die mensen die de zonnen aansteken voordat de wereld verregent, die altijd weer opstaan en met grote letters ‘Liefde’ op het grijze asfalt schrijven.

Eigenlijk heb ik jullie misschien wel eens tot vervelens toe lastig gevallen met de Liefde.

En dat was niet met opzet, maar ik voelde dat het zo nodig was. En dat geldt niet alleen voor hier in onze dorpen en in onze gemeenschappen, maar dat geldt voor ieder mens, dat de liefde gemakkelijker verdwijnt van het wereldtoneel dan de haat en de hebzucht.

Dat liefde tussen mensen minder belangrijk en interessant is dan meningsverschillen, ruzies, oorlog en geweld. Hoe komt dat toch dat we de liefde minder aandacht geven dan dat andere? Is het te gemakkelijk te vanzelfsprekend dat die ander van je houdt.

Hoef je het er daarom niet meer over te hebben?

Ik zou willen dat het meer in de krant komt, dat mensen van mensen houden, dat ze wat voor elkaar over hebben, dat zij elkaar helpen, dat ze altijd voor een ander klaar staan. Want die mensen zijn er.

Toon noemt ze:

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
“I love you in het zand

Het is een beetje gek om zo te leven,

maar wat is er leuker dan gek en ongewoon.

Ik houd zo van mensen die anders zijn, die durven te leven naar hun hart en zich niet laten tegenhouden door wat anderen over ze zeggen.

Jezus zegt: ‘Kom, de nieuwe wereld is voor jullie. Want mijn Vader heeft het echte geluk voor jullie bestemd. Dat was al de bedoeling vanaf de schepping.’ Einde citaat

Als je doet waar je toe geroepen wordt en niet aarzelt, dan kan het alleen maar mooier worden in de wereld.

En als je eigenlijk ook zo’n mens bent, maar het nog niet durfde te zijn. Doe het dan, wees jezelf met liefde in je hart en een open oog en een open hart voor anderen.

Voel je vrij om te zijn, vrij om lief te hebben, vrij om jouw geluk en dat van de ander te zoeken, met de kleine vlekjes die we allemaal bij onszelf en bij elkaar herkennen.

Zo gaan we er allemaal op vooruit en wat dacht je van onze wereld….

Met de liefde voluit geliefd en geleefd zal er op aarde vrede zijn, dat weet ik zeker….

En over die vrede daar zingen jullie over…..lief koor…

Moge het zo zijn.

The Voice Company:       ‘Et in terra pax’ van Vivaldi

 

Viering van het delen

 

 The Voice Company:       ‘Agnus Dei’ van Karl Jenkins

 

Intenties

Voor Jan en Esther Posch, Rein en Tjerk, Aaf en Cor en Cees

Voor Rein en Hanneke

Voor Johan en Tineke

 Stil gebed

Voorbeden

Lieve God,

Wij bidden voor hen die we zojuist hebben genoemd, wij bidden om herstel en een menswaardig leven zolang als dat kan.

We bidden voor de zieken en de mensen die het ff niet meer weten. We bidden voor de verwarde mensen die de weg in onze samenleving kwijt zijn.

We bidden voor vluchtelingen, die op weg zijn naar een veilige plek, dat ze ontvangen worden door liefdevolle mensen.

Wij bidden voor de mensen in de dorpen hier, dat zij in vrede en veiligheid met elkaar mogen leven.

Wij bidden voor de ouderen dat zij nog mooie dagen mogen beleven met hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, want elke mooie dag is er een.

Wij bidden voor de jonge mensen dat zij mogen genieten van het leven, van hun werk, van hun vrienden en vriendinnen, familie en gezin als het zover komt.

Wij bidden voor allen hier aanwezig, geef ons de liefde in ons hart en de moed om die liefde te leven op de plaatsen waar wij komen en met de mensen die op ons pad komen.

Dankgebed

Dank je wel, Barmhartige, voor onze gemeenschap van mensen van goede wil. Dank dat wij hier samen mogen vieren dat er wegen zijn van liefde en vrede om samen op weg te gaan.

Dank voor alles wat we hier gevierd hebben, wat we samen hebben gedeeld aan vreugde en verdriet.

Dank voor alles.

 

Gebed   Het Rijk der Hemelen  //  Liselore Gerritsen

Onze Vader die in de hemel zijt

geef mij een plek op aarde

waarvan de naam mij heilig is,

een koninkrijk dat mijn huis is,

een plek die mijn spelend kind ruimte wil geven,

waar dan ook.

Geef mij een plek waar het koren groeit

voor mijn brood,

waar de wind in de bomen en het vuur in huis

vergeving van alle schuld is,

zoals ook ik vergiffenis ben voor dat stukje aarde

dat zonder mij braak zou liggen;

een plek die mij niet in verzoeking leidt;

die mij verlost van angst.

Amen

 

Mededelingen

 

Collecte voor Nicole’s Huiskamer

 

The Voice Company ‘Dansen aan zee’ van Bløf

 

Delen

                                                                     

We delen hier omdat we gemeenschap willen zijn, omdat we ons door de liefde gedragen weten.

We delen straks het symbool van de liefde een hartje in allerlei kleuren omdat de liefde allerlei vormen, klanken, kleur en inhoud kent.

Weet je geliefd en heb lief.

 

The Voice Company ‘Benedictus’ van Karl Jenkins

Slotlied ‘Over de horizon’

Mensen wachten vol hoop, ergens over de horizon.
Mensen vragen waarom? Ergens over de horizon.
Overal om ons heen, heel de wereld rond.
Voor alle rassen en kleuren kan het wonder gebeuren
als de boodschap komt.
Mensen willen verstaan, ergens over de horizon.

Mensen wachten op vuur, ergens over de horizon.
Mensen zoeken geluk, ergens over de horizon.
Overal klinkt een stem, uit het verre land.
Er worden mensen gezonden naar de zieken, gewonden,
met een helpend’ hand.
Mensen arm en alleen, ergens over de horizon.

Mensen gaan hier vandaan, ergens over de horizon.
Om andere wegen te gaan, ergens over de horizon.
Mensen gaan naar elkaar, om een licht te zijn.
Om met hun woorden van troost, om met hun handen
vol brood, zo goed als God te zijn.
Mensen gaan weer op reis, ergens over de horizon. 

Zegen voor jou (staande) met gezongen ‘Amen’

Zegen voor jou

Laat de zon je zegenen
met haar milde stralen,
zij moge je helen,
licht zijn op je wegen,
je hart verwarmen
en bij ontij
een regenboog spannen
aan je horizon.

Weet je gezegend door de Liefdevolle God

alle dagen van je leven

en wees elkaar tot zegen.

Gezongen Amen

 

Ik heb in mijn werkzame leven een aantal bijnamen gekregen, bij de politie was dat de ‘kleine generaal’,

hier werd ik de ‘knuffeldominee’ genoemd omdat ik na onze reis naar Suriname de ‘brassa’ had meegenomen, een omhelzing, knuffel.

Nou, dat hebben we vaak gedaan….

Dus ik nodig je uit om straks nog een keer lekker te knuffelen.

Vandaar het volgende en laatste lied van het koor The Voice Company:

‘And then I kissed her’

 

 The Voice Company

zingt ons naar de ontmoeting met elkaar

met een lied

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *