Elkaar verwelkomen

Elkaar verwelkomen
30 mei 2015

Gisteren hoorde ik van iemand die een nieuwe partner heeft dat haar familie haar partner uitgebreid ging verwelkomen in de familie. Ontroerend en bijzonder zo’n schijnbaar simpel gebaar, maar wat brengt dat in een mens teweeg dat je welkom wordt geheten.
In de wereld hebben we het ook vaak over welkom en niet welkom, van landen tegenover elkaar, van mensen die op de vlucht zijn. Dan hebben we het over mensen als een kwestie, n.l. de bed, bad en broodvraag. Mensen worden vaak tot een nummer, tot een probleem, tot een kwestie of een dilemma gemaakt.
Maar het leven wordt vaak zoveel gemakkelijker als je mensen bij name kent, als je weet wat hun vraag is.
Als je ze aanziet en zegt: je bent welkom bij ons, kom binnen, we hebben genoeg hier van alles.

Misschien komt het doordat ik als kind zo welkom was, zo gewenst, dat het mij steeds meer opvalt dat als je groter wordt er een heleboel mitsen en maren bijkomen.
En ik wil daar maar niet aan wennen, ik word er nog steeds verdrietig van, als er grote hekken en grenzen worden geplaatst om het heilige privéleven.
Als je bij je eigen familie alleen maar kan komen op afspraak liefst drie weken van tevoren.

In Westfriesland kom je achterom en je bent welkom. Natuurlijk bel je van te voren op als iemand ziek is of als er omstandigheden zijn dat de deur minder makkelijk opengaat.
Maar ik heb het steeds heerlijk gevonden om zomaar even aan te wippen bij de ander. Misschien komt het ook door de grote gezinnen in het Westfriese dat er altijd wel iemand bij kan. Dat je ook gewoon aan kunt schuiven met eten, want er is genoeg.
Het meest vreselijke gevoel in het leven is dat je te veel bent, dat mensen eigenlijk genoeg aan zichzelf hebben en de ander er niet meer bij kunnen hebben.
Elkaar verwelkomen doet zó goed en het kost niks. Gewoon doen! Hartelijke groet!

welkom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *