Verhalen liggen op straat

Zeker in Italië waar de expressie vd mensen zoveel uitgesprokener is als bij ons. We lopen over de Via Romana in Florence en ons schrijdt een dame tegemoet, gekleed in een prachtige jas dito schoenen met veel glim en een mooi versierde wandelstok. Waar zou ze naar op weg zijn?? Wat gaat ze doen: boodschappen in een duur warenhuis,  lunchen met vriendin of dochter?? In mijn hoofd maak ik er altijd een heel verhaal van. Even verderop gaan we aan de koffie. Er zit een heel oude dame aan een tafeltje,  ze is breekbaar en sterk. Ze gaat samen met de eigenaresse van de bar aan de pasta, natuurlijk met een glas wijn erbij.

Is het haar dochter die zo goed voor haar dagelijks eten zorgt? Is zij een stamgast die bepaalde privileges heeft?  Ze geniet zienderogen en alles gaat op. Zo gaat het hier, geen verzorgingshuizen waar je je ouders in herbergt, maar gewoon wonen om de hoek bij elkaar.

Op een dag dat we een lange autotocht maken belanden we in een eenvoudige Osteria, een herberg. Het terras ligt tegenover de ingang vd kerk en naast de plaatselijke bar. We bestellen eten waarbij onze gastvrouw op barse toon vraagt wat we willen. We moeten het aanwijzen op de kaart en zij tekent nauwkeurig de letters na van de menukaart. Al het eten komt tegelijk, ze kennen hier geen voor- en hoofdgerecht. Tijdens onze maaltijd arriveert het zangkoor en diverse kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders, collega’s van de Italiaanse RK kerk.Er blijkt een begrafenis te zijn van een bekende/geliefde dorpsgenoot. Tussen al die bedrijven door, proberen wij af te rekenen,  maar de pinautomaat is stuk. Weer wordt ik op barse toon verordonneerd om achter de kleine gastvrouw aan te lopen naar La Banca. Aan de grijns van mijn vrouw als ik omkijk, is het te zien dat het een potsierlijke optocht is. Gelukkig zijn we nog net terug voor de uitvaart begint. Intussen staan er 2 glazen limoncello als goedmaker voor het ongemak. Als we zeggen dat we nog veel kilometers naar huis moeten maken,  wordt dat weggewuifd. Wanneer de rouwauto aan komt met de geestelijken voorop, stroomt de bar leeg en staan de mannen stram rechtop. Verschillende van hen glippen nog snel de kerk in.

Een stukje Italiaanse dorpsgewoonte in een paar uur meegemaakt. Het verhaal erachter van wie en wanneer zullen we nooit weten, maar wel een ervaring rijker stappen we in de auto. En dan heb ik het nog niet over  het oude vrouwtje met de 8 katten die een winkeltje drijft bij San Galgano, de kerk zonder dak of over over alle maffe toeristen met hun selfiesticks  die alleen maar grijnzend tegen zichzelf door Siena lopen. De verhalen liggen op straat in dat kleurrijke land. Ciao bella Italia.

Ds Marina                                                               marinaslot@kpnmail.nl

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *