Tevreden

Als ik terugkijk op onze grote reis naar Sri Lanka, dan kijk ik met plezier terug èn ik vind het heerlijk om nu weer hier te zijn.

De lente is in aantocht, de knoppen barsten uit hun velletje.

En vaak breekt toch na regen, hagel of natte sneeuw de zon weer door.

En wat een verschil met al die mensen in tentenkampen aan de randen van ons rijke Europa, die buiten moeten zijn zonder dak boven hun hoofd, ook in sneeuw en regen.

Ik ben blij en tevreden om in Nederland te wonen, omdat het grootste deel van mijn medemensen tolerant en vriendelijk zijn(zoals gisteren toen ik mijn pinpas kwijt was bij Albert Heijn)

Ook al willen de media mij doen geloven dat iedereen bang is voor vluchtelingen, voor die angstige kwetsbare mensen met veel kinderen die op de vlucht zijn voor geweld en oorlog.

Afgelopen vrijdag vertelde reisjournaliste Floortje Dessing in College Tour dat zij in Nederland blijft wonen omdat zij het nog steeds het fijnste land vindt om te wonen; argumenten zijn voor haar dat wij enorm veel vrijheden hebben in Nederland. We hebben zó veel en ook zegt zij: laten wij ons niet laten overrulen door onze angst voor het onbekende,  bijvoorbeeld de grote vluchtelingenstroom. Informeer je over hoe het werkelijk is. Sta vrij en onafhankelijk in het leven! En als er iemand dat doet, is zij het wel.

Een vrouw die de hele wereld heeft afgereisd, zei zondag nog dat ze Nederland toch het fijnste land vind om te wonen, het is schoon, vrij en veilig, en we hebben goed onderwijs.

 

Ik heb in Sri Lanka gezien wat opleiding doet met kinderen, als je als 9-jarige of 12-jarige van school moet omdat er geen geld meer is.

Dan moet je gaan werken omdat elke roepie/ cent nodig is.

Ik heb gezien wat goede en gezonde voeding doet met kinderen, hoe klein en tenger  kinderen blijven doordat ze gewoon te weinig te eten krijgen.

Ik heb gezien hoe treurig kinderen en jonge mensen er uit zien als ze na een ellenlange dag werken in de kledingfabriek thuis komen.

Als je in een sloppenwijk van Colombo woont,  zie je niks van de mooie natuur van dat prachtige land en kan je ook niet genieten van de zon. Gelukkig is de familieband vaak sterk en goed, maar soms zo sterk dat er uitsluiting plaats vindt als je dingen doet die volgens de norm niet kunnen.

Ik moest zomaar denken aan mijn eigen jeugd net na de tweede wereldoorlog waarvan ik nog heel goed weet, dat het kleine stukje vlees – als het er al was –  door mijn vader zo eerlijk mogelijk verdeeld werd onder ons zessen. En ik herinner me de zin die hij altijd zei: ‘geef het maar aan de kinderen’

Ik dacht ook aan de stress die bij mijn moeder ontstond als er iemand tegen etenstijd kwam aanwaaien. Want er was toen gewoon niet genoeg. Later wel: iedereen kon mee eten.

Ik zie nog de vluchtelingen in onze kerk hun borden vol scheppen, borden met een kop er op, want als je op de vlucht bent, weet je niet of je morgen weer eten krijgt.

Ik ben blij en tevreden met de vrijheid, met de ruimte zeker hier in het Westfriese, met het onderwijs, met de medische zorg, met noem maar op. In onze kerk zingen we vaak het lied ‘Tel je zegeningen, één voor één’, een oud lied met een ijzersterke inhoud. Als je dat elke dag doet, wordt je er echt blijer en meer tevreden van. En dat is toch mooi meegenomen. Proberen???

Ds. Marina                                           marinaslot@kpnmail.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *