Weemoed

Het loof valt af, de herfst is ingetreden,

weer tikken aan de vensters dikke droppen;

in brieven in vergeelde enveloppen

herlees je in een uur heel je verleden

 

Je tijd verdoemd met lieve kleinigheden

wou je dat niemand aan je deur kwam kloppen;

je kunt je met zulk weer maar best verstoppen,

bij haardvuur peinzend, half in slaap gegleden.

 

Zo in mijn stoel verlies ik mij in dromen

van sprookjes uit de jaren die vervlogen,

terwijl de nevels het vertrek doorstromen;

 

dan hoor ik rokken, door de wind bewogen,

en zachte stappen in de kamer komen…

Weer voel ik koele handen op mijn ogen.

 

Mihai Emininescu (1850-1889) Vert. Jean Pierre Rawie

 

In een vliegende storm – toch maar thuis gebleven – zit ik dit gedicht over te schrijven.

Al weer is het herfst en opeens zijn we naar binnen gedreven,  en dan ga je binnendingen doen. Zilver poetsen, meubels opwrijven, een boek lezen, oude spullen uitzoeken, herinneringen ophalen of  een nieuw recept uitproberen.

Met lichte weemoed zie ik de bladeren van onze bomen vallen, ze worden met grote snelheid door de steeg en op het terras geblazen.

De familie mus dient zich aan voor het eten, aanvankelijk hadden we in deze zomer zo ’n stuk of acht kleine musjes en nu is het een veelvoud. Een zwerm strijkt neer om de havermout op te pikken, maar ze zijn ook even zo snel weer weg.

Een enkeling waagt zich buiten over het pas herstelde dijkje voor ons huis met de hand aan muts of capuchon. De buurman zit of hangt op zijn zeilboot, bang voor schade door de storm. Het filmhuis doet goede zaken, want wat moet je anders met dit weer.

Het geeft ook rust zo’n dag, even geen prikkels van buiten af. Het is Code Oranje en daar doe je niks aan. Je hoeft niet te kiezen en je mag mijmeren over de dingen van het leven, even stilgelegd. In onze Westerse gereguleerde samenleving wordt je niet zo vaak bepaald door dingen van buitenaf, het weer bv. Dat is in andere delen van de wereld heel anders. Maar ook wij zullen moeten wennen aan dit soort invloeden op ons leven. Een man uit St Maarten zei: “Ik wil mijn leven weer terug”

Weemoed en heimwee naar een leven van comfort en luxe, leven en niet overleven zoals nu.

Hoe gaat dat er voor ons uitzien in de komende jaren, anders, dat is zeker.

Laten we elkaar maar vasthouden en helpen als het anders wordt.

Ds.Marina                                                    marinaslot@kpnmail.nl

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *